Yükleri Atan Anı Çöpçüsü

Pembe kulplu beyaz dolabın kapağı her açılduğında artık atıyorum hepinizi denir...

Kıyafetler çıkar , pek çoğu çok eskiye ait hepsinin ceplerinde anılar vardır görünce hatırlarsın.

Atılması gereken her şey tekrar geri yerleştirilir:)

Yıllarca aynı senaryoyu tekrar tekrar yaşarsın.

Bu kez kararından eminsindir poşetleri doldurursun " aa bunu da mı atıyorsun" diyen anne senin tüm kararlarını yıkıp geçer o an yine atamazsın hiç birini.

Gün gelir düşünmezsin sadece uygulamaya başlarsın.Yanına gelen anneni şiddetle susturursun poşetleri doldurmaya devam edersin.Aralarından kaçırdıklarını yakalayıp poşete tekrar atarsın:)

Üç tane xl çöp poşeti dolmuştur ve annenin söyledikleri mantıklı gelmeye başlamıştır.Kalanları sonra atmaya ikna olursun:)

Attıklarının aslında ruhunda taşıdığın yükler olduğunu hissedersin hepsinden kurtuluyor olmanın hafifliğini tadarsın.

Anılarına ihanet ettiğini düşünmemek için hepsinin hala seninle olduğunu söyleyip rahatlarsın.

İşte öyle bir gün son bulur:)

Bu hengamede gözüme ve ruhuma takılanlar sizler için fotoğraflanır:)

Alttaki resim metalcilik günlerimde üzerime forma olan herkesin nerden aldığımı sorduğu meşhur hırkamdır:) Bu desen sırt kısmındaydı ondan bu kadar havalıydı:D



Orta okul zamanları judoya giderken meraktan aldığımız mentollü salem:) Judo kıyafetlerimin arasından çıktı:D



Neredeyse bebeklikten kalma kolluklarım.Bunları atamayışımın sebebi hala lazım olacağını düşünmem heralde:) Köpek kadar yüzüyorum da ben:D Ayrıca bunların büyük boyları , simit , can yeleği , deniz yatağı , gözlük , bone gibi pek çok şey daha hep birlikte atılmayı bekliyormuş:) Annem boneyi ne düşünerek aldı çok merak ediyorum yüzücü havasına mı sokmaya çalıştı beni ne yaptı:D Ne yaptıysa olmamış yazık:D



Vee çekmeceden çıkan bir mektup.İtiraf ediyorum bunu atamadım...





Her zaman son söz

Sabri Dayı ve Karısı

Nerden geldi aklıma bilmiyorum ama sizlere bu ikiliyi anlatmam lazım:)
Yıl 1999 günlerden 17 Ağustos.Deprem oluyor herkes evlerden çıkmaya çalışıyor Sabri Dayı çıkmak için kapıya gelmiş o karanlıkta ayakkabı arıyor.Haaatuuuun nerde benim yazlık pabuçlarııım krem rengi olanlar hanii?

-Ne yazlık pabucu be adam ev yıkılıyor çıksana dışarıı!

Bunu bize kim anlattı hatırlamıyorum şu an ama bu olayı duyduğumuzda hala sokakta kaldığımızı ve dakikalarca güldüğümüzü hatırlıyorum:D

Aradan yıllar geçiyor babaannem vefat ediyor.Sabri Dayı ve eşi cenazeye geliyor.Ben mutfaktayım cenazeye gelenlere su vermek için bardak ayarlıyorum.Kadın mutfağa geliyor kızım sen rahmetlinin torunusun di mii?

-Evet.

Bak bakayım ne yemek var bana bi söyle

-Hıı?

-Şu tencerelerde ne var?Heh taze fasülye koysana bana bi tabağa.Şeker hastasıyım ben yolda şekerim düştü çabuk.

-Buyrun , afiyet olsun.

Karı-koca müthiş ikiliydiler:D Ben ucundan kenarından bu kadar tanıdım kendilerini.Şimdi ikisi de çok uzakta meleklerin yanında...

*görsel